Dünya yaratıldığı zaman hayvanların aklı yoktu. Ormanda rahatça dolaşırlardı. Ama akılları olmadığından avcılara kolay yem olurlardı. Sonunda yeryüzünün ruhu bu aptal hayvanların katledilmesine daha fazla dayanamadı. Habercisine, bir çuval akıl alıp bunu hayvanlara götürmesini emretti. Haberci yola koyuldu ve dünyaya vardığında çuvalı ilk gördüğü ağacın altına koyup dinlenmek için çimlere uzandı. Bu sırada çakal ve tavşan oradan geçiyordu.

“Kardeş, çuvalı görüyor musun? Biraz önce onu buraya bir insan bıraktı. Hadi gel onu eve taşıyalım”.

Tavşan çuvalı kaldırmaya çalıştı, ama çok ağırdı. Çakal da denedi, ama o da kaldıramadı.

Onları gören kaplumbağa, “çuvalı ağaca daya, sonra eğil ve onu sırtına yükle” diye seslendi. Ve onun dediği gibi yaptı çakal. Gerçekten de çuvalı sırtına almayı başardı. Hemen evin yolunu tuttular. Varır varmaz tavşanla beraber çuvalı açtılar. Baktılar ki çuvalın içi akılla dolu. Hemen tavşan bir avuç dolusu akıl kaptı. O zamandan beri tavşan o kadar akıllı ve uyanıktır ki, uyurken bile gözleri açıktır.

Çakal da bir avuç dolusu akıl kaptı, kaplumbağa ise iki. Tilki de bir avuç akıl aldı ve diğer hayvanlara da birazcık akıl kaldı. Kaplumbağa, tavşan, çakal ve tilki çuvaldan en fazla akıl kapmışlardı. Doğal olarak bugün bile en akıllı hayvanlar onlardır.

(Afrika Masalları, M.Kosova, Okyanus yayınları)